اِساره سو _ نور ِستاره

این شعر زیبا رو تقدیم به شما می کنم. هر چند شاعرش رو نمی‌شناسم.

مه دل تنگه سـر هاده شه صدا ره             بـَـزن سـاز و دم هـاده لـَله‌وا ره

تـه جـا بـلبـل گـلی بـه گـلی نـَوونه             ته نـَخوندی پيله ، پاپلی نـَوونه

بــی تــه لـالـه و لـمـپـا سـو نــَدنـه             ونـوشه اسبـه بـونـه ، بـو ندنه

بـــهــار وائــه پـــيــغــوم پـــه انــی             هـلـی اسبـه جـِمه ره دوجنـی

بـــهــار گــلــه‌ی بـــچــا بـــچــايــی             ميا گيرنه مه دل ته بی ‌صدايی

خل توم گوم بيمه مه ويشه ته ای             نوج بزه پيتومه مه ريشه ته ای

بــرو بــی تــه سـوا صــفا نــدارنــه             تـیـنـاری گـلـی ونـگـا وا نـدارنـه

مه دل تنگه سـر هاده شه صدا ره             بـَـزن سـاز و دم هـاده لـَله‌وا ره

نوشته شده توسط اسماعیل در 14:54 |  لینک ثابت  

بهار بمو ونوشه تالی کنده
اماره سال نو جا حالی کنده

دپوشی یه هلی دار اسبه تی تی
فرش بیه اینجه و اونجه مشته تی تی

ککی مار شه گله دیار هاکرده
سبزه گل ره شه پیش قرار هاکرده

بیارده چلچلا خار خاره پیغوم
دیگه باد بهار ما بیته وه نوم

کشنه روش ، روخنه مشته او ئه
ونه لو گلخنه ، چه مشته بو ئه

زمسونه سوحاله بیز ور هیته
چله ره با بهار ماه خیز ور هیته

تکون بیته همن با شه بهاری
چمر بیته همن تا چش دیاری

سو ببّه دشت و صحرا با ونوشه
او بیّه برف و سرما گوشه گوشه

خونه بلبل اونجه گلی به گلی
دنه پیغوم همه پلی به پلی

برو بهار مازرون ره هارش
گل و قشنگی میون ره هارش

همه جا سفره هفسین وا بهییه
میونه سبزه جا تزئین بهییه

عمو نوروز خبر خش بیارده
ننه سرما وا و وارش بیارده

بهار تره دعوت به کار هاکرده
تنبلی اون راسی فرار هاکرده

بهاره آی بهاره آی بهاره
ونوشه مشتلق چییه بهاره

شاعر : طاهری (با اندکی تصرف)

نوشته شده توسط اسماعیل در 14:21 |  لینک ثابت   • 

از مهمترین دلایل ناشناخته ماندن اشعار تبری نیما بد نوشتن و بدتر ترجمه کردن آنهاست.

نمونه ای را برای شما می آورم که انتشارات نگاه در سال ۷۵ در مجموعه کامل اشعار نیما یوشیج منتشر کرده است.

*  این گونه نوشته:

پی ای بایت روج، نشون دین

روجا کورنگ باردنی شور پین

دم کومن اج و بیاد این

روجا گم سخن سخن زین

*  و این گونه معنی کرده:

روز به عقب بر گشته (باز خود را) نشان می دهد

روجائی که رنگ برگرداند شب را می پاید

آن دم که مرا از او به یاد آید

(از) روجا می گویم و (از) سخن، سخن می زاید

* در مورد نوشتن شعر :

پی ای = پـه‌ ای

بایت =  بـَیته

دین = دینه

کورنگ = کو رنگ

باردنی =  باردنه

شور = شو ره

پین =  پینه

کومن = کو من

و = او

این = اینه

گم = گمه

زین = زینه

 *  در مورد معنی کردن شعر:

"باردنی" یا "گردنی" دوم شخص است که با بقیه افعال که سوم شخص هستند تناسب ندارد. پس باید "باردنه" یا "گردنه" به معنی بر می گردد  باشد.

"رو جا  کو رنگ باردنه" یعنی اینکه روجا همیشه در آسمان است اما به دلیل روشنایی روز دیده نمی شود ولی وقتی که روز به عقب بر می گردد در پایان شب روجا نیز رنگ بر می گرداند و آشکار می شود. و "شو ره پینه" یعنی هموچون نگهبان شب مراقب آن است.

"من اج او یاد اینه" می شود او به یاد من می آید. مرا از او یاد می آید ترجمه تحت الفظی شعر است که در فارسی کاربرد ندارد و خواننده را سردرگم می کند.

در بیت آخر هم نیما به الهام بخش بودن روجا برای سرودن اشعارش اشاره می کند.

*  شعر باید این گونه نوشته شود:

په ای بـَیته روج، نشون دینه

روجا کو رنگ باردنه، شو ره پینه

دم کو من اج او، بیاد اینه 

روجا گمه سخن، سخن زینه

*  اما معنی آن :

روز به عقب برگشته (به پایان شب که در آن روجا آشکار است ) ،  نشان می دهد:

روجا را که رنگ برمی گرداند و (همچون نگهبانی) شب را می پاید

آن دم که او (روجا) به یاد من می آید

از او (روجا) سخن می گویم و سخن زائیده می شود (روجا الهام بخش نیما در سرودن اشعار است)

*  واژگان گسترده ای که نیما در این دوبیتی تبری به کار برده:

په ای بـَئیته =  عقب برگشته

روج = روز

دینه = می دهد

روجا = ستاره سرخ سحری

کو = که

باردنه (گردنه) = برمی گردد

شو = شب

پینه = می پاید

اج = از

اینه = می آید

گمه = می گویم

زینه = می زاید

*  این نوشته خالی از نقص و ایراد نیست. از همه دوستان می خواهم مرا در این زمینه یاری کنند.

نوشته شده توسط اسماعیل در 15:44 |  لینک ثابت   • 

ستاره روجا آمد و خروس بيدار شد.
چشم دنياي تاريك، روشن شد.
نيما بر اسب خود، سوار شد.
يار و همدم، نيك و بد دنيا شد.

نوشته شده توسط اسماعیل در 11:34 |  لینک ثابت   •